مدیریت اعضای مجلس خبرگان
در این گفتگو، حجتالاسلام دکتر محمدی به بررسی یکی از اشکالات مطرحشده درباره مجلس خبرگان رهبری پرداخت. اشکال این بود که اعضای خبرگان تخصص مدیریتی ندارند و چگونه میتوانند فردی را برای رهبری که باید مدیر باشد انتخاب کنند؟
ابتدا این نکته بیان شد که در آییننامه داخلی خبرگان شرط مدیریت برای اعضا ذکر نشده، اما عملاً بیشتر اعضا دارای سوابق مدیریتی هستند؛ از جمله نمایندگان ولی فقیه، ائمه جمعه و مسئولان مؤسسات علمی. بنابراین فرض بیگانگی اعضا از مدیریت چندان واقعی نیست.
سپس با فرض اینکه برخی اعضا تخصص مدیریتی نداشته باشند، این پاسخ مطرح شد که این اشکال مختص خبرگان نیست. در سایر نهادها مانند ریاستجمهوری، مجمع تشخیص مصلحت و مجلس نیز افراد در همه حوزهها تخصص ندارند و از مشاوران استفاده میکنند.
طبق قانون اساسی، فقاهت بر مدیریت مقدم دانسته شده است. فلسفه این اولویت، حفظ «اسلامیت» نظام است؛ زیرا جمهوری اسلامی ایران در بخش اسلامیت خود با سایر نظامها تفاوت دارد. بنابراین اگر بین مدیریت و فقاهت تزاحم ایجاد شود، فقاهت مقدم است.
نکته کلیدی دیگر، تفکیک میان «پیدا کردن مدیر» و «مدیریت کردن» است. خبرگان قرار نیست خود مدیریت کنند، بلکه وظیفه دارند مدیری را که توان مدیریت دارد، پیدا کنند. تشخیص مدیریت افراد از طریق بررسی سوابق، مدارک و مشاوره با کارشناسان امکانپذیر است.
در ادامه به پیامدهای حضور افراد غیرفقیه در خبرگان اشاره شد: اگر رأی غیرفقها با رأی فقها تعارض پیدا کند، قاعدتاً رأی فقها مقدم خواهد بود که در این صورت حضور غیرفقها فایدهای ندارد. همچنین جایگاه رهبری دارای تقدس و احترام ویژهای است و دخالت افراد غیرمتخصص ممکن است به تضعیف این جایگاه منجر شود.
نهایتا چنین نتیجه گیری شد که چارهای جز این نیست که اعضای خبرگان حداقل شرایط اصلی (از جمله فقاهت) را داشته باشند و در بخشهایی که تخصص ندارند از مشاوران استفاده کنند. این روشی منطقی و معقول است که در همه جای دنیا رایج میباشد.
