معادله حصر محاصره؛ از کنترل تنگه هرمز تا تهدید خطوط لوله جایگزین
تنگه هرمز به عنوان گذرگاهی کوچک با اثری عظیم بر بازار جهانی نفت، به ابزار راهبردی ایران تبدیل شده است. آنچه امروز در منطقه جریان دارد، رقابتی میان مسیرها، ظرفیتها و توانایی تحمیل هزینه بر طرف مقابل است
در این میان، بابالمندب جایگاهی همسنگ و حتی حساستر از تنگه هرمز پیدا کرده است. پس از انسداد تنگه هرمز در جنگ رمضان، بخش زیادی از نفت عربستان و سایر کشورهای عربی از طریق زیرساختهای جایگزین به سواحل دریای سرخ منتقل میشود. به همین دلیل، هرگونه ناامنی در بابالمندب، زنجیرهای از تبعات برای قیمت نفت و حملونقل دریایی به دنبال دارد.
کشورهای عربی برای دور زدن تنگه هرمز، خط لوله شرق-غرب عربستان و خط لوله حبشان-فجیره در امارات را توسعه دادهاند. این مسیرها با ظرفیت انتقال ۶.۵ میلیون بشکه نفت در روز، پاسخ به آسیبپذیری تنگه هرمز هستند. حتی سناریوی احداث خط لوله ۱۸۰۰ کیلومتری از عراق تا عمان با هزینه ۵۵ میلیارد دلار مطرح است.
در چنین شرایطی، ایران میتواند با استفاده از نفوذ جبهه مقاومت، امنیت ایستگاههای تقویت فشار و مسیرهای جایگزین را هدف قرار دهد. تکمیل این زنجیره فشار مستلزم استفاده هوشمندانه از اهرم بابالمندب به عنوان مکمل تنگه هرمز است. انسداد بابالمندب توسط انصارالله یمن، عملاً صادرات ۵ میلیون بشکه نفت عربستان را متوقف خواهد کرد. این اقدامات، محاصره اقتصادی را به بحرانی جهانی برای محاصرهکنندگان تبدیل میکند.
