حماسهی خون و استقامت؛ روایت شهادت فرماندهی میدان و شکست توهم دشمن
نوشتن از فراق یار و داغ فقدان کسی که سالیانی دراز، سکاندار کشتی انقلاب و امت بود، بر هر قلمی سنگین و دشوار مینماید. این غم، تنها یک واقعهی سیاسی نیست؛ بلکه زلزلهای است که کوه وجود دوستداران راه حق را میلرزاند. اما در میان این همه اندوه و سوگواری، یک حقیقت درخشان میدرخشد که سایهی سیاه غم را روشن میکند: آن حقیقت، شیوهی رفتار این رهبر بزرگوار در میدان نبرد است. حضرت آیتالله خامنهای، نه در زیر سقفهای امن و نه در پناهگاههای دور از دسترس، دیده از جهان فرو بستند. آنها همانطور که در طول سه دهه و اندی، در خط مقدم مبارزه با استکبار ایستاده بودند، در لحظهی شهادت نیز در قلب میدان، در حال مدیریت مصاف بزرگ با دشمنان خدا، به دست پلیدترین موجودات روی زمین، آرمان خود را ادا کردند و به لقاءالله پیوستند.
طراحان و آمران این جنایت هولناک، اگرچه در ظاهر به قدرتهای زورگو و سیاستمداران مغرور میپندارند، اما در باطن، چیزی جز ابزارهایی در دست شیاطین نیستند. سران رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکایی آنها، که خود را فرمانروایان جهان میدانستند، با این اقدام نابخردانه، بار دیگر خوی رذالت و پستی خود را به نمایش گذاشتند. آنها گمان میکردند با ترور شخصیت محوری نظام، میتوانند ارادهی ملت را شکسته و مسیر انقلاب را تغییر دهند، اما غافل از آن بودند که این ملت، فرزند کربلاست و با زبان عاشورا آشناست.
شهادت این رهبر حکیم، یادآور مکتب علوی و سیرهی امیرالمؤمنین(ع) است. ایشان درس شجاعت و نترسیدن از طاغوتها را از مولایش آموخته بود. در تاریخ اسلام، امیرمؤمنان(ع) به عنوان شجاعترین مردان روی زمین شناخته میشود، اما حتی او نیز وقتی میخواست از اوج رشادت در میدان جنگ بگوید، از پیامبر اکرم(ص) یاد میکرد و میفرمود که در اوج سختیها و هنگامی که شعلههای جنگ بالا میگرفت، همه به پیامبر(ص) پناه میبردند، چرا که هیچکس به اندازهی او به دشمن نزدیک نمیشد. نایب امام زمان(عج) نیز در این سی و هفت سال رهبری، هرگز نبرد را از پشت میزهای نشسته و یا از پناهگاههای امن مدیریت نکرد. او همواره در متن میدان، در کنار مردم و در خط مقدم بود.
در ماههای اخیر که آتش جنگ و تهدید دشمنان، منطقه را فرا گرفته بود، این رهبر فرزانه هرگز حاضر نشد حساب خود را از مردم عادی جدا کند و به جای امنسازی برای خود، در میان مردم میزیست. حضور مقتدا در نماز جمعهی نصر و دیگر مجامع عمومی، تنها یک حضور تشریفاتی نبود؛ بلکه شکستن هیبت پوشالی دشمن بود. او حتی اعلام کرده بود که با وجود همهی تهدیدها، در نماز عید فطر شرکت خواهد کرد. این رفتار، شرافت یک رهبر راستین است که خود را از مردم جدا نمیداند و در سختیها، یار آنهاست. و چه افتخاری بالاتر از اینکه دشمنان چنین مردی، پستترین و فرومایهترین انسانهای روی زمین باشند؟ دشمنانی که بارها به دست این مقتدا تحقیر شدند و اکنون نیز به دلیل این جنایت، انگشتنمای آزادگان جهان در زمینهی خباثت و رذالت شدهاند.
آخرین سخنان این شهید بزرگوار در جمع مردم آذربایجان، در واقع وصیتنامهای زنده برای تمام ملت بود. او با استناد به فرمایش امام حسین(ع) که فرمود «مثلی لا یبایع مثل یزید»، یعنی کسی مثل من با کسی مثل یزید بیعت نمیکند، خطاب به جهانیان اعلام کرد که ملت ایران با فرهنگ غنی اسلامی و شیعی، هرگز با سردمداران فاسد و ظالم آمریکا بیعت نخواهد کرد. تشبیه رئیسجمهور آمریکا به یزید زمان، تشبیهی دقیق و هوشمندانه بود. همانطور که سرور آزادگان، یزید را فاسق، شرابخوار، خونریز و آشکارا فاسد میدانست و بیعت با او را رد میکرد، ملت ایران نیز رهبران آمریکایی را که در جنایتها و فسادها پیشگام هستند، نمیپذیرد.
اکنون اگرچه داغ بزرگی بر قلب امت اسلام سنگینی میکند و این مصیبت، جانسوز و بیتسلی است، اما این واقعه هرگز ما را از پا در نخواهد آورد. ما در این داغ سنگین، به سرور و آزادگان، امام حسین(ع) اقتدا میکنیم. آن بزرگوار وقتی با شهادت فرزند دلبندش، علیاصغر(ع) روبرو شد، فرمود: «هوّن علیّ ما نزل بی انّه بعین الله»؛ یعنی آنچه بر من نازل شده، آسان است چرا که پیش چشم خداست. این بینش توحیدی است که به مصیبتها معنا میدهد و تحمل آنها را ممکن میسازد.
البته که غم و گریه، امری فطری است. حتی امام حسین(ع) در روز عاشورا بر ستمهای وارده بر برادرش، امام حسن(ع) گریست و امام حسن(ع) نیز او را دلداری داد و فرمود: «لا یوم کیومک یا اباعبدالله»؛ هیچ روزی مثل روز تو نیست. بنابراین، باید به حضرت زینب(س) حق داد که شب عاشورا، تحت فشار این همه مصیبت، بیطاقت شود و بیهوش گردد. اما امام حسین(ع) در همان شرایط سخت، به خواهرش فرمود: «یا اخیه لا یذهبن بحلمک الشیطان»؛ خواهرم! مبادا شیطان، شکیبایی و حلم تو را برباید. و در واقع، همین استقامت زینبگونه و صبر امام سجاد(ع) بود که ورق تاریخ را برگرداند و عاشورا را به سرفصل شکست قطعی شیاطین و طواغیت تبدیل کرد.
روایتی از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است که در روز عاشورا، ابلیس (لعنهاللهعلیه) از خوشحالی به پرواز درآمد و دستیارانش را فراخواند و گفت که انتقام خود را از فرزند آدم گرفته و آنها را به هلاکت رسانده است، مگر کسانی که به اهلبیت(ع) بپیوندند. بنابراین، شیاطین همواره تلاش میکنند تا نسبت به اهلبیت در مردم تشکیک ایجاد کنند و آنها را به دشمنی با خاندان عصمت و طهارت وادارند. غلیان عواطف در مصائب بزرگ، طبیعی است؛ اما این واکنش نباید ما را منفعل، سرخورده یا دچار بدگمانی و تردید کند. رحلت و شهادت ولی خدا در هر روزگاری، یک امتحان الهی بزرگ است.
در تاریخ اسلام، جنگ اُحُد درس بزرگی برای همیشه دارد. زمانی که شایعهی شهادت پیامبر(ص) در جنگ پخش شد، لشکر مسلمانان به هم ریخت و بسیاری از معرکه گریختند. این در حالی بود که پیامبر و امیرالمؤمنان(ع) مجروح شده بودند و سردارانی مانند حمزه به شهادت رسیده بودند. خداوند متعال در قرآن کریم این ماجرا را توبیخ کرد و فرمود: «و ما محمد الا رسول قد خلت من قبله الرسل...»؛ محمد(ص) جز پیامبر نیست، آیا اگر بمیرد یا کشته شود شما به دین جاهلیت برمیگردید؟ با وجود این مواخظهی صریح، امت پیامبر(ص) در ماجرای رحلت ایشان نیز امتحان خوبی ندادند و تاریخ متعالی بشر را به عقب برگرداندند.
اما چهارده قرن بعد، ملت ایران در ماجرای رحلت امام خمینی(ره)، این آزمون سخت را با سربلندی پشت سر گذاشت و با اتحاد کلمه، آرزوی شوم دشمنان را به کابوس تبدیل کرد. ملت نستوه و بصیر ایران، از حوادث ۲۳ تیر تا ۹ دی و از نماز جمعهی نصر تا راهپیماییهای ۲۲ دی و ۲۲ بهمن، همواره پای مقتدای رشید انقلاب ایستادهاند، دشمن را عقب رانده و فتوحات بزرگی به دست آوردهاند. اکنون نیز نوبت آزمونی دیگر در میانهی جنگی دورانساز با دشمن مستکبر است. در این امتحان بزرگ، حرف اول را وحدت، همدلی، مرزبندی قاطع با دشمن و کوچه ندادن به او میزند.
خشم و خروش دیروز ملت عزادار در خیابانها، ضربهای بزرگ به طمع دشمن بود. رسانههای غربی اعتراف کردند که ایالات متحده و اسرائیل تصور میکردند ترور رهبر انقلاب باعث میشود مردم علیه حکومت قیام کنند، اما برخلاف این انتظار، میلیونها نفر برای سوگواری و اعلام همبستگی به خیابانها آمدند و زیر پرچم ایران جمع شدند. این صحنهها، پیامی روشن به جهان داشت: ملت ایران، نظام و رهبری خود را جدا از هم نمیداند و در برابر فشارهای خارجی، یکصدا و متحد میایستد.
امام خامنهای شهید عزیز، با شجاعت، درایت و حکمت خود، جهان استکبار را در چهار دههی اخیر به ذلت کشاند و تحولات بزرگی را در منطقه و جهان پایهگذاری کرد که مقدمهای برای ظهور منجی عالم بشریت، حضرت مهدی(عج) خواهد بود. بینش و خیزش بشر در اثر رسوایی مستکبران فریبکار، مقدمهی ظهور است و این مقدمه به برکت انقلاب اسلامی، در حال تدارک است. ما از خداوند متعال سرفرازی ملت ایران را در این میدان بزرگ و در مقابل اردوگاه مستکبران مسئلت میکنیم و دربارهی مولا و مقتدای شهید خود عرضه میداریم: «و سلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیا».
