با مردم حرف بزنید
ما در دوران «صلح مسلح» به سر میبریم؛ نه جنگ تمام عیار و نه صلح پایدار با دشمنان متجاوز به ایران. دشمنان مرتب در حال حرف زدن، توییت کردن و گزارش دادن هستند و حتی کاملاً آشکار است که بخشی از این صحبتها «جنگ روانی» و «فریبکاری» است. افکار عمومی دنیا را رسانهها میسازند و آن نیز برگرفته از روایتها، خردهروایتها و مواضع درست و نادرست گویندگان، دولتها و مقامات مختلف است.
چه در جنگ و چه در صلح باید با مردم حرف زد و آنان را محرم دانست. ایراد مهمی که هماکنون در حکمرانی و مدیریت شرایط دوران «صلح مسلح» وجود دارد، آن است که مردم عزیز ایران را -شاید به بهانه شرایط خاص کشور- از مذاکرات و شرایط حاکم بر کشور بیخبر نگه داشتهایم. این رفتار مسئولان با صداقت و اخلاص مردم در صحنه همخوانی ندارد و این حق مسلم مردم «در میدان و خیابان» است که بدانند چه میگذرد.
اشتباه نشود؛ مقصود بیان اسرار و مسائل طبقهبندی شده نظامی و امنیتی نیست و کسی چنین توقع و انتظاری ندارد. اما اکنون مسئول ارتباط با مردم و تبیین شرایط کشور، چالشها و موانع پیش رو، تهدیدات و فرصتهای آینده چه کسی است؟ شورای عالی امنیت ملی؟ دولت؟ نیروهای مسلح؟ رسانهها؟ روایت اول از مسائل کشور، یک اصل از حکمرانی و مدیریت کشور در اداره امور و بهویژه دوران جنگ است.
سؤالات، ابهامات و شبهات زیادی درباره مذاکرات ۲۱ ساعته اسلامآباد پاکستان و شرایط آمریکا و ایران در جامعه و میان مردم -که سرمایه اصلی کشور هستند- مطرح است و کسی پاسخگو نیست و افکار عمومی را شایعات و حدس و گمانها دارد اداره میکند. مردمسالاری حکم میکند مردم را محرم بدانیم. نمیشود همه دنیا از محتوای مذاکرات اسلامآباد مطلع باشند اما روایت اول را از زبان مسئولان اصلی کشور دریغ بداریم. تداوم رستاخیز عمومی مردم در خیابان و میدان و حمایت از نیروهای مسلح مقتدر و غیور در برابر دشمنان، امر شفافیت در پاسخگویی و اطلاعرسانی را مضاعف میکند.
