اسناد بینالمللی و خانواده
این گفتگو به بررسی تأثیر نظام سلطه اسناد بینالمللی بر سیاستهای جمعیتی ایران میپردازد. در دهه ۶۰، نرخ باروری ایران از حدود ۶.۵-۷ فرزند به کمتر از ۱.۱۶ در طول ۲۵ تا ۳۰ سال کاهش یافت که روندی بیسابقه و سریع در جهان بود.
این کاهش، تحت تأثیر اسناد بینالمللی مانند «برنامه جامعه جمعیتی جهان ۱۹۷۴» و سند «NSSMDV» شکل گرفت که با محوریت غرب و هدف کنترل جمعیت جهانی تنظیم شده بودند. سازوکارهای این اسناد، بر آموزش، فرهنگسازی و تغییر سبک زندگی خانوادهها بهویژه از طریق ترویج داوطلبانه فرزند کمتر و تغییر نقش زنان متمرکز بودند.
اگرچه این سیاستها در ایران با استقبال برخی مقامات همراه شد، اما پیامدهای جمعیتی سختی به همراه آورد. تأکید متن بر این است که فرهنگ غنی ایرانی-اسلامی، با تأکید بر نهاد خانواده، نیازی به پذیرش بیقید و شرط این اسناد خارجی ندارد و میتواند با تکیه بر ارزشهای بومی، در برابر فشارهای بینالمللی مقاومت کند و راهحلهای منطبق با شرایط داخلی را تولید نماید.
