جریان بن الحسن

به گزارش دفتر ارتباطات فرهنگی موسسه امام خمینی، جریان بن‌الحسن (نوادگان امام حسن(ع))، به رهبری عبدالله بن حسن مثنی، در زمان امام صادق(ع) به عنوان یکی از جریان‌های سیاسی مطرح شد. عبدالله که شخصیتی عالم و دارای جایگاه اجتماعی بود، با پیشنهاد ابوسلمه خلال (فرمانده نظامی سیاه‌جامگان در عراق) برای واگذاری رهبری قیام و حکومت پس از پیروزی مواجه شد.

 

امام صادق(ع) که به خوبی درک می‌کرد هنوز ساختارهای لازم برای یک قیام سیاسی شکل نگرفته و نهاد وکالت نیز نتوانسته ارتش و جریان سیاسی قوی ایجاد کند، با هوشمندی کامل، نامه پیشنهادی را در برابر پیک ابوسلمه آتش زد و فرمود: «نه زمانه، زمانه قیام من نیست و تو نیز از مردان من نیستی.»

 

عبدالله بن حسن اما فریب خورد و در جلسه‌ای با حضور بنی‌هاشم و بنی‌عباس، با پسرش محمد نفس زکیه (شخصیتی مقدس و نظامی) به عنوان رهبر قیام بیعت کرد و از امام صادق(ع) نیز برای همراهی دعوت به عمل آمد. اما امام(ع) به دلیل فقدان ساختار «امت و امامت» در عرصه سیاسی، و نبود باور عمومی نسبت به مرجعیت سیاسی اهل‌بیت(ع)، از همراهی با این جریان خودداری کرد. این رویداد نشان‌دهنده نبود بصیرت در برخی خواص و لزوم تبیین مبانی ولایت فقیه برای شکل‌گیری قیام سیاسی است.