جریان آرمانگرا

به گزارش دفتر ارتباطات فرهنگی موسسه امام خمینی، در عصر امام صادق(ع)، دو جریان آرمان‌گرای اصلی وجود داشتند: جریان زیدیه و جریان بن‌الحسن. ویژگی مشترک این جریان‌ها، عشق به آرمان‌ها و شور انقلابی بود، اما آنان در مواجهه با موانع و واقعیات میدان، به جای تحلیل دقیق شرایط، با هیجان و شتاب وارد عمل می‌شدند و همین امر، آنان را به سمت شکست و نابودی سوق می‌داد.

 

نمونه بارز این جریان، قیام زید بن علی (فرزند امام سجاد(ع) و برادر امام باقر(ع)) است. زید که فردی با تقوا و عالم بود، پس از آنکه توسط هشام بن عبدالملک به دریافت رشوه متهم و از کوفه تبعید شد، با خشم و احساسات، دست به قیامی نارس و نسنجیده زد. وی بدون توجه به وعده‌های توخالی و نبود بستر مناسب، با عجله وارد میدان شد و سرانجام به شهادت رسید و جنازه‌اش مدت‌ها بر دار ماند.

 

امام صادق(ع) با وجود آنکه زید را فردی خالص و درست‌کار می‌دانست، با روش و نوع برخورد او در قیام موافق نبود و این قیام را نارس و نسنجیده ارزیابی می‌کرد. این واقعه نشان می‌دهد که برای نیل به آرمان‌ها، صرفاً شور و عشق کافی نیست و لازم است با بصیرت و تحلیل واقعیت‌ها، از اقدامات نسنجیده و شتاب‌زده که به شکست می‌انجامد، پرهیز کرد.