عوامل مسئولیتپذیری و مشارکت اجتماعی
در این گفتگو، مقوله انتخابات و مشارکت سیاسی از منظر جامعهشناختی و با تمرکز بر مفهوم «مسئولیتپذیری» مورد واکاوی قرار میگیرد. دکتر ابراهیمپور با تبیین این موضوع که مشارکت ریشه در فرهنگ و نحوه جامعهپذیری افراد دارد، تأکید میکند که هویت مسئولیتپذیر زمانی شکل میگیرد که فرد نسبت به حوادث پیرامون خود حساس باشد. در این راستا، با استناد به آیه ۱۵۹ سوره آلعمران، نقش ویژگیهای اخلاقی حاکمان از جمله نرمخویی و مهربانی به عنوان عامل اصلی جذب مردم و جلوگیری از پراکندگی امت و حفظ انسجام اجتماعی تشریح میشود.
در بخش دیگری از این مباحثه، به اهمیت پیوند میان «امام و امت» اشاره شده و بر این نکته تأکید میگردد که انتخابات در ایران به دلیل پیامدهای منطقهای و جهانی، از یک موضوع داخلی به یک امر راهبردی تبدیل شده است. کارشناس برنامه یکی از بزرگترین موانع مشارکت را ایجاد «شکاف اجتماعی» ناشی از تفاوت در سبک زندگی و اشرافیگری مسئولین میداند. او معتقد است وقتی مدیران از سطح زندگی مردم فاصله گرفته و درگیر تجملگرایی شوند، قدرت درک مشکلات عینی جامعه مانند تورم، مسکن و حملونقل را از دست میدهند و این گسست، انگیزه و تعلق خاطر مردم برای حضور در صحنه را تضعیف میکند.
در نهایت، این گفتگو میان دو نوع مشارکت تفکیک قائل میشود: مشارکتهای ناپایدار که صرفاً بر پایه نفع شخصی یا حزبی شکل میگیرند؛ و مشارکتهای پایدار که بر مدار «خیرخواهی، تکلیف و ایثار» استوار هستند. برای دستیابی به این سطح از مشارکت، همپوشانی «آگاهی» با «عاطفه و انگیزه» ضروری دانسته شده است. ایجاد همدلی واقعی، کاهش فاصلههای طبقاتی و حرکت مسئولین به سمت زندگی مردمی، به عنوان کلیدیترین راهکارها برای تقویت انسجام اجتماعی و نیل به یک جامعه اخلاقی معرفی میگردد.
شما می توانید فیلم این برنامه را اینجا ملاحظه فرمایید
شما می توانید صوت این برنامه را اینجا ملاحظه فرمایید
لینک این برنامه در آپارت
در این گفتگو، مقوله انتخابات و مشارکت سیاسی از منظر جامعهشناختی و با تمرکز بر مفهوم «مسئولیتپذیری» مورد واکاوی قرار میگیرد. دکتر ابراهیمپور با تبیین این موضوع که مشارکت ریشه در فرهنگ و نحوه جامعهپذیری افراد دارد، تأکید میکند که هویت مسئولیتپذیر زمانی شکل میگیرد که فرد نسبت به حوادث پیرامون خود حساس باشد. در این راستا، با استناد به آیه ۱۵۹ سوره آلعمران، نقش ویژگیهای اخلاقی حاکمان از جمله نرمخویی و مهربانی به عنوان عامل اصلی جذب مردم و جلوگیری از پراکندگی امت و حفظ انسجام اجتماعی تشریح میشود.
در بخش دیگری از این مباحثه، به اهمیت پیوند میان «امام و امت» اشاره شده و بر این نکته تأکید میگردد که انتخابات در ایران به دلیل پیامدهای منطقهای و جهانی، از یک موضوع داخلی به یک امر راهبردی تبدیل شده است. کارشناس برنامه یکی از بزرگترین موانع مشارکت را ایجاد «شکاف اجتماعی» ناشی از تفاوت در سبک زندگی و اشرافیگری مسئولین میداند. او معتقد است وقتی مدیران از سطح زندگی مردم فاصله گرفته و درگیر تجملگرایی شوند، قدرت درک مشکلات عینی جامعه مانند تورم، مسکن و حملونقل را از دست میدهند و این گسست، انگیزه و تعلق خاطر مردم برای حضور در صحنه را تضعیف میکند.
در نهایت، این گفتگو میان دو نوع مشارکت تفکیک قائل میشود: مشارکتهای ناپایدار که صرفاً بر پایه نفع شخصی یا حزبی شکل میگیرند؛ و مشارکتهای پایدار که بر مدار «خیرخواهی، تکلیف و ایثار» استوار هستند. برای دستیابی به این سطح از مشارکت، همپوشانی «آگاهی» با «عاطفه و انگیزه» ضروری دانسته شده است. ایجاد همدلی واقعی، کاهش فاصلههای طبقاتی و حرکت مسئولین به سمت زندگی مردمی، به عنوان کلیدیترین راهکارها برای تقویت انسجام اجتماعی و نیل به یک جامعه اخلاقی معرفی میگردد.
