اصلاحات عاشورایی یا سکولار جلسه دوم
در این گفتوگو، بر ضرورت عزاداری، گریه و بازخوانی حوادث عاشورا بهعنوان امری ماندگار و همیشگی تأکید میشود و این نگاه که عزاداری را امری غیرضروری یا احساسی صرف میداند، نقد میگردد. عزاداری حسینی نهتنها یک رفتار عاطفی، بلکه بخشی از فرآیند اصلاح، رشد و تعالی جامعه معرفی میشود.
گفتوگو توضیح میدهد که جامعه پیشرفته ابتدا باید نیازهای اولیه، رفاه نسبی و امنیتهای چهارگانه (جانی، مالی، ناموسی و حیثیتی) را تأمین کند، اما اینها نقطه پایان پیشرفت نیستند، بلکه مقدمهای برای رسیدن به اهداف متعالیتر مانند معنویت، اخلاق و تکامل انسانیاند. برخلاف نگاه غربی که رفاه و لذت را غایت زندگی اجتماعی میداند، در مکتب اسلام و اهلبیت علیهمالسلام، پیشرفت حقیقی پایانی ندارد و انسان موجودی ابدی و تحولپذیر است.
در این چارچوب، مکتب امام حسین علیهالسلام بهعنوان الگوی کامل اصلاح معرفی میشود؛ اصلاحی که گاه مستلزم فدا کردن مال، آبرو، خانواده و حتی جان است. قیام عاشورا نشان میدهد که در مسیر اصلاح بنیادین، ارزشهای مادی میتوانند فدای تعالی معنوی شوند و همین نگاه است که سخن حضرت زینب سلاماللهعلیها «ما رأیتُ إلا جمیلاً» را معنا میبخشد.
گفتوگو همچنین بر این نکته تأکید دارد که اصلاحطلبی مفهومی کاملاً دینی و فطری است و نباید به قرائتهای سکولار و سطحی تقلیل یابد. عزاداری، اشک، حزن و حتی نشاط برخاسته از آن در مکتب حسینی، اموری پایدار و درونیاند که برخلاف شادیها و هیجانات زودگذر دنیای مدرن، حتی در تنهایی نیز به انسان انرژی، معنا و جهت میبخشند. از این منظر، عزاداری عاشورا ابزاری برای اصلاح فرد، پویایی جامعه و جلوگیری از رکود فرهنگی و معنوی است.
شما می توانید فیلم این برنامه را اینجا ملاحظه فرمایید
شما می توانید صوت این برنامه را اینجا ملاحظه فرمایید
لینک این برنامه در آپارت
